Interview Theo Hoogstraaten
Marianne en Theo Hoogstraaten over hun 20e jeugdboek

Ze zien eruit als een doodgewoon echtpaar dat, na wat boodschappen gedaan te hebben, even bijkomt onder het genot van een kopje thee en een gezellig gesprek. Dat Marianne en Theo Hoogstraaten zojuist een ongelofelijk spannend einde hebben verzonnen voor hun tweede literaire thriller weet niemand. Dat onlangs hun twintigste jeugdboek De satansketting is uitgekomen, zal waarschijnlijk bij meer mensen bekend zijn.

‘Het begon allemaal met een bezoek aan Frankrijk, met het tapijt van Bayeux. We wisten toen niet dat we van dit tapijt alleen de figuren zouden plukken en dat we die in het boek tot leven zouden brengen.’ De satansketting begint met vijf kleine ‘prentjes’ die van dit tapijt zijn afgehaald en gaat dan verder met het verhaal van Aya, een jonge boerenmeid die haar rustige leventje op de boerderij inruilt voor een baan op het kasteel van Guy van Pontieu, de landheer. Helaas blijkt het leven op het kasteel niet zo mooi te zijn als Aya zich had voorgesteld en al snel moet ze vluchten. Hierbij krijgt ze hulp van Turold, een dwerg die de wonderlijke gave heeft overal op het juiste moment te zijn. ‘Wij hebben mensen van het tapijt gehaald die in de geschiedenis geen enkele rol gespeeld hebben. Zoals die dwerg Turold. Totaal onbekend maar wel hartstikke leuk!’ aldus Theo. ‘Je kunt je fantasie dan immers volledig de vrije loop laten gaan,’ vult Marianne aan.
De vluchtende Aya en haar helper Turold zoeken onderdak in een klooster. Daar blijkt Aya in het bezit te zijn van een Duivelsketting. De bevolking, inclusief de monniken, gelooft heilig in de kracht van deze ketting en Aya is dus ook in het klooster niet veilig meer. ‘Om een goed beeld te krijgen van de kleding rond de 11e eeuw hebben we veel foto’s gemaakt van poppen gekleed volgens de mode van toen. Daar hebben we ook het idee vandaan van de “satansketting” die Aya draagt. De vloek die erop rust is natuurlijk volledig verzonnen, maar het idee ontstond daar. Onze boeken zijn echt een mix van verzonnen dingen en waarheid.’

Realiteit en fantasie
Die mix van waarheid en fantasie vinden we ook terug in de crimiseries van Theo Hoogstraaten. Hierin zijn elementen verwerkt die Theo hoorde van zijn buurman, een politieagent. ‘Ik ben sowieso altijd al wel geïnteresseerd geweest in misdaad. Mijn opa zat bij de politie en opa’s hebben altijd wel invloed op kleinzoons. Ik heb vervolgens een complete cursus gevolgd voor rechercheur opdat ik toch meer kennis had over de gang van zaken bij de politie. Ik ben in de Bijlmerbajes geweest, was toeschouwer bij het gevangennemen van verdachten en zelfs toehoorder bij een gesprek tussen een maatschappelijk werkster en een crimineel!’ Alle kennis en informatie die Theo toen heeft opgedaan, hebben dus later weer als bouwstenen gediend voor zijn crimiboeken. ‘Uiteraard neem je geen complete zaken over, dat kan niet natuurlijk! Maar er is mij nooit gezegd dat ik de daar opgedane ervaringen niet mocht gebruiken voor mijn boeken. Ze wisten immers dat ik auteur ben…’

Omslag
Wie De satansketting in de winkel ziet liggen, zal niet aarzelen om vlug de achterkant van het boek te lezen. Het vlammende rood-oranje omslag van het boek geeft de sfeer van het verhaal perfect weer. Het is dan ook een zorgvuldig uitgekozen kaft, waar Marianne en Theo nauw bij betrokken zijn geweest. ‘In eerste instantie kwam de sfeer niet goed uit de verf. Dit is de zoveelste versie. We wilden geen donkere, blauwe kleuren, want die schijnen toch minder goed aan te slaan.’ Om inspraak te krijgen over de vormgeving van hun boeken, volgde Theo een opleiding tot illustrator. ‘Aanvankelijk was het zo dat de uitgever zei: “Joh, hou jij je nou maar bij het schrijven en laat het omslag maar aan ons over.” Ons commentaar werd niet serieus genomen. Toen mijn studie afgerond was, kon ik dus mooi laten zien dat ik ook officieel illustrator ben. Vanaf die tijd hebben wij veel meer zeggenschap over het omslag.’

Schrijversduo
Tijdens het gesprek vullen Marianne en Theo Hoogstraaten elkaar moeiteloos aan. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat ze de boeken voor een groot deel samen schrijven. Marianne: ‘Het idee komt meestal bij Theo binnenvallen, hij gaat even broeden en dan vertelt hij aan mij wat hij heeft verzonnen. Vervolgens gaan we samen verder met de figuren die erbij zouden kunnen komen. Theo schrijft boven, ik zit beneden. En zo vullen we elkaar aan. Het gaat steeds beter!’
Nu, twintig (!) boeken verder, vinden ze het dan ook tijd worden voor iets nieuws: binnenkort ligt hun tweede literaire thriller in de winkel die, in tegenstelling tot de jeugdboeken, wel onder beider namen zal verschijnen. ‘Zie de naam “Theo Hoogstraaten” maar als een soort pseudoniem. De verhalen van de jeugdboeken worden voor een heel groot gedeelte wel door mij bedacht maar de rest doen we toch echt samen!’

De jeugdboeken van Theo Hoogstraaten verschijnen bij Uitgeverij Sjaloom. De thrillers worden uitgegeven door De Fontein.

Karlijn & Pauline